De kunst van het nietsdoen

4 December 2013

6 reacties

Door: Kris Compiet

Hallo harde werkers, daar zijn we weer, met een berichtje uit Laos! We zitten nu op ons riante balkon te genieten van een prachtig uitzicht over de rivier de Nam Ou en immense bergen. Boekje erbij, af en toe een hapje en een drankje, verhuizen we eens naar de hangmat en overdenken we het leven en de zin er van. Zo verstrijken de uren, die moeiteloos overgaan in dagen. Daar zijn we al weken zo druk mee, dat we pardoes vergaten dat er ook nog een Nederland bestaat, met vrieskou en hard werkende mensen die vol smart zitten te wachten op een verhaal vol avontuur. Dus bij deze, het licht in de duisternis…

Na ons avontuur in Myanmar zijn we het noorden van Thailand gaan verkennen. Via de ruïnes en oude tempels van Ayuthaya en Sukhothai kwamen we aan in Chiang Mai waar we met Lara hadden afgesproken. Super gezellig natuurlijk om elkaar zo ver van huis te zien en als klap op de vuurpijl had ze kaas, wijn en pepernoten meegenomen….Nou, dat ging er wel in na 4 maanden rijst en bier!! Samen met Laar hebben we een kookworkshop gedaan in Chiang Mai, waarbij we heel veel Thais lekkers hebben leren maken. Soep, curry, pad thai, papaya salade, sticky rice met mango, na een uitgebreid en overheerlijk 7 gangen diner konden we geen boe of bah meer zeggen.

Drie kilo zwaarder zijn we vervolgens verder naar het noorden gereisd, naar Pai. Daar hebben we heerlijk geluierd in een hangmat en hier en daar een massage genomen. Om ons adrenaline level weer terug op peil te krijgen, zijn we vervolgens 2 dagen gaan raften naar Mae Hon Song over een kolkende rivier door een prachtige omgeving. Met die adrenaline kwam het wel goed, helemaal toen Kris de boot uit geslingerd werd en eronder kwam. Toen ze eindelijk weer in de boot geklauterd was, viel de volgende er natuurlijk weer uit. Voeg daar 2 uitgescheurde broekjes en een hitsige Thai die het op Lara had voorzien aan toe: hilariteit alom.

Na 2 daagjes bijkomen van dit avontuur in Mae Hon Song zijn we terug naar Chiang Mai gegaan voor Loi Krathong, het jaarlijks festival van de lichtjes. De boeddhisten vieren dit festival ieder jaar met de volle maan in november om de riviergodin te eren. Alle mensen gaan de straat op om wens lampionnen op te laten, bootjes met bloemen en kaarsen te offeren aan de rivier en vuurwerk af te steken. Het was een prachtig gezicht; vanaf de inval van de duisternis verschijnen er overal aan de hemel lampionnen…

Na Loi Krathong was het tijd om afscheid te nemen van Lara, die richting het zuiden ging. Wij bleven nog eventjes in Chiang Mai om jawel, een dagje te spelen met een olifant! Omdat in Thailand op veel plekken olifanten worden gebruikt voor onolifantige activiteiten (zoals schilderen, dansen of hele zware dingen tillen) wilden wij graag een olifant vermaken in plaats van andersom. Bij een opvangcentrum voor zielige olifanten mochten we een baby olifant van 2 jaar banaantjes voeren en een grote joekel berijden en wassen in de rivier. Een bizarre maar geweldige ervaring om zo dicht bij zo’n kolossaal beest te zijn en erop te zitten.

En toen zat ons Thaise avontuur er alweer op en pakten we onze biezen naar de volgende bestemming: Laos. En daar begon het grote nietsdoen, onder andere omdat Kris in Huay Xai een doodsmak van de trap maakte (met backpack en al op) en er een gekneusd been en enkel aan overhield (godzijdank niets gebroken!). In Luang Nam Tha wilden we graag een trekking doen van een paar dagen, maar ja, dat ging dus niet helaas. Daarom hebben we maar een scootertje gehuurd om de bergachtige en groene omgeving te verkennen. Vanuit Luang Nam Tha zijn we met De Grote Kotsbus door de bergen naar Muang Khua vertrokken. Daarna hadden we genoeg van al dat Laotiaans gekost in de bus en zijn we via de rivier naar Muang Ngoi gevaren. Een prachtige tocht en een prachtig dorpje waar we een paar dagen heerlijk hebben gerelaxed in onze hangmat met uitzicht op de rivier en de bergen.

Vanuit Muang Ngoi zijn we in twee etappes naar Luang Prabang, de tweede stad van Laos, getrokken. Eerst met de boot naar Nong Khiaw, waar we nog een nachtje zijn gebleven en de volgende dag met een minibusje met suïcidale chauffeur, die helaas wel een hond, maar achteraf gezien gelukkig geen kinderen schepte. Luang Prabang is een heerlijke stad, waar we nu al 6 dagen zijn. We maken elke dag een klein uitstapje, wandelen naar een tempel, doen een kookworkshop of huren een fiets, en besteden de rest van de tijd aan heerlijk luieren. De temperatuur is aangenaam (zelfs fris ’s avonds, dat hadden we al een tijdje niet meer meegemaakt), het eten lekker en het leven relaxed. Genoeg tijd hier dus om de kunst van het niets doen te begrijpen… en te perfectioneren.

De foto’s staan weer op facebook (ook toegankelijk voor mensen zonder FB account): https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10151851627611633.1073741838.646456632&type=1&l=29b2a39c15

6 Reacties op “De kunst van het nietsdoen”

Reageer op Bea

Deze wordt niet weergegeven