Het land van Ome Ho

Oeps, toen was het ineens alweer anderhalve maand sinds we voor het laatst iets van ons lieten horen, bijna zeven weken die we hebben doorgebracht in het land van punthoedjes, goddelijk eten, rijstvelden, en de onophoudelijke stroom toeterende scootertjes: Vietnam. Die zeven weken waren geen overbodige luxe: het land is zo’n 1650 kilometer lang en die hebben we zo’n anderhalf keer afgelegd, het eerste deel met z’n tweetjes en het tweede deel met de ouders en zusjes van Kris!

Deel 1: Noord-Vietnam
Vanuit Luang Prabang vlogen we op Sinterklaasavond naar Hanoi, de hoofdstad van Vietnam en een ongelofelijke heksenketel. Miljoenen scootertjes volgeladen met van alles en nog meer… half dode varkens, 1000 eieren, 4 kinderen, koelkasten, bedden, servieskasten: het kan allemaal. Verkeersregels zijn er nauwelijks, stoplichten evenmin, zodat oversteken een echte sport wordt. De kunst is om met een gezonde dosis doodsverachting gewoon te lopen: zolang je in een rustig, constant tempo een acht-baans weg oversteekt stroomt het verkeer vanzelf om je heen. Azië op z’n best en een geweldige stad om een paar dagen te vertoeven.

Vanuit Hanoi zijn we naar Ha Long Bay gegaan, een uitgestrekt stuk UNESCO werelderfgoed vanwege de grote hoeveelheid kalksteen rotsen die uit zee verrijzen. Hier hebben we een dagje tussendoor gedobberd en door de jungle van een van de eilanden geklauterd, waarna we afreisden naar Sapa in het hoge noorden. Sapa ligt in de bergen, dichtbij de grens met China, en is vooral bekend vanwege de verschillende etnische minderheden die hier nog in volle klederdracht rondwandelen. Bij een van deze groepen, de Red Dzao, hebben we 2 nachten thuis geslapen bij een hele lieve familie. Hoewel we al hadden gelezen dat het hier wel eens wat fris kon worden, waren we niet voorbereid op wat we hier voor onze kiezen kregen: sneeuw! De eigenaresse van onze homestay had dit pas drie keer in haar leven meegemaakt, en later hoorden we dat er in de dagen na ons bezoek hordes met Vietnamezen uit het zuiden naar Sapa afreisden om dit natuurfenomeen met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Voor ons was het eigenlijk alleen maar heel erg koud: met slechts een linnen broek, een vest en een regenjackie aan zaten we de hele dag rondom het haardvuur om een beetje warm te blijven in het verder uiteraard onverwarmde huis. ’s Avonds mochten we lekker in een gloeiend heet kruidenbad, genieten!

Na een treinrit van 24 uur naar het zuiden waren we in de veronderstelling dat we het wel wat warmer zouden krijgen in het Phong Nha national park, maar we kwamen van een koude kermis thuis. Een snijdende wind en een graad of 15 waren wel een aardige verbetering, maar de lange broek die we allebei al bijna een week aan hadden kon nog steeds niet in de was. Gelukkig regende het hier niet en konden we volop op avontuur in het national park, waar heel veel indrukwekkende grotten liggen die een belangrijke rol hebben gespeeld in de Vietnam oorlog. Het gebied was de belangrijkste bevoorradingsroute van de Vietcong via Laos richting het zuiden en de Amerikanen hebben het daarom bijna dagelijks platgebombardeerd.

Met Kerst hadden we weer met Lara afgesproken, ditmaal in Nha Trang, weer een heel stuk zuidelijker, zodat we het na twee weken koukleumen eindelijk weer wat warmer kregen! De kerstdagen stonden in het teken van heerlijk luieren aan het strand en, hoe kan het ook anders, veel en lekker eten. Nha Trang zelf is een soort Russisch-Chinese variant op de Costa del Sol, maar dat mocht de pret niet drukken. Na Nha Trang hebben we nog een klein uitstapje naar de bergen van Da Lat gemaakt, waarna we neerdaalden in Ho Chi Minh City, het oude Saigon.

Deel 2: Zuid-Vietnam
In Sai Gon was het dan eindelijk zo ver: vati und mutti kwamen aan! Na een warm weerzien vertrokken we de volgende dag naar Phu Quoc, een eilandje ten zuiden van Vietnam, om daar Oud & Nieuw te vieren samen met Hans en Bea. Lekker een paar daagjes chillen met die billen en eens echt goed ontdooien na het koude noorden. Vervolgens weer terug naar Ho Chi Minh City voor een familiehereniging met Liza en Wies: Eindelijk de Compieten weer compleet! Geweldig om elkaar na zo’n lange tijd weer te zien.

Met de hele familie stapten we de volgende ochtend op de fiets, om 3 dagen door de Mekong Delta te fietsen. Na een prachtige tocht langs ontelbaar rijstvelden, palmbomen, primitieve dorpjes en schattige kinderen konden we geen ‘hello’ meer horen en kwamen we aan in Can Tho. Van daaruit zijn we terug naar Hue in het midden van Vietnam gevlogen, de oude keizerlijke hoofdstad van Vietnam, waar we uiteraard een bezoekje hebben gebracht aan het keizerlijk paleis.

Vanuit Hue vertrokken we via een prachtige weg door de bergen (Hai Van pas) en de marble mountains naar Hoi An, een heel leuk plaatsje op de werelderfgoed lijst vol met… kleermakers! Hier hebben we drie dagen doorgebracht, van kledingzaak naar schoenenzaak naar lederzaak gefietst en uitgebreid geshopt voor schandalig weinig. Tussendoor hebben we ook nog een kooklesje gekregen van een hele blije muts en uitgerust van al dat pingelen en passen bij ons prachtige zwembadje.

Met overvolle koffers reisden we vervolgens via Nha Trang naar Mui Ne, een strandplaats in het zuiden van Vietnam. Het plaatsje was in een woord afzichtelijk, het stikte van de lelijke, dikke Russen… Gelukkig zaten we in een mooi resort met een fijn zwembad en strand waar we nauwelijks uit zijn geweest. Dus uiteindelijk hadden we van die perestrojka’s maar weinig last!

Na Mui Ne vertrokken we weer naar Saigon. Daar maakten we nog een uitstapje naar de Cu Chi tunnels, een ondergronds netwerk dat onderdeel is van een complex dat onder vrijwel het hele land loopt. Tijdens de Vietnamoorlog waren de tunnels een belangrijke militaire locatie voor de Vietcong. De tunnels en vooral de valstrikken voor de Amerikaanse soldaten maakten een grote indruk.

Toen zat de vakantie er helaas alweer op voor de happy family en moesten we ze weer uitzwaaien. Na een afscheid met een piepklein traantje waren we opeens weer op onszelf aangewezen. Weer even wennen, maar gelukkig begonnen we de volgende dag aan een nieuw hoofdstuk in een nieuw land… Cambodja! Inmiddels zijn we daar ook alweer twee weken en hebben we al van alles meegemaakt. Daarover later meer, want ik ben uitgeschreven en ik vrees dat jullie er voor nu ook wel klaar mee zijn. Tot over een tijdje, dikke kussen van ons!

De foto’s zijn wederom te vinden op Facebook.

5 Reacties op “Het land van Ome Ho”

Reageer op "Meue" Corry

Deze wordt niet weergegeven